WNĘTRZE I SZTUKA - PINTEREST

ART WALL - tablica Susan Mashman - 
ART-DISPLAYED - tablica Megan Auman
Artwork as Focal point
Dane Caldwell - dekorator wnętrz
Decorating with Art
FiSHERiD
Geoffrey De Sousa
STIL LIFE
Stephanie Rose
WNĘTRZA [HR]
Wszystko o oprawianiu obrazów
aphrochic
ugallery

Mózg, fascynujący automat Magia nieświadomości

Index

INDEX

WARTO WIEDZIEĆ

POMOCNIK DOMOWY

• Ah, Things, to know
• Household tips
• 36 Kitchen Tips and Tricks That Nobody Told You About

NARZĘDZIA INTERNETOWE i inne

• www.ifttt.com - narzędzie internetowe ?
• media społecznościowe - przewodnik, porady, pozycjonowanie [tablica John O'Grady]

ARTYSTYCZNE SZTUCZKI

• DIY - ozdoby okolicznościowe 
• stemle | [PC] -- printmaking set by Kaarin Swan
• Foam Printing with Gelli Plate
• teksty jako grafika
• abstrakcje - na różne sposoby
• Techniques & Tutorials

PROJEKTOWANIE STRON WWW
pomniejszanie, kadrowanie i zmiana rozszerzenia zdjęć

KOLORY

• colorpicker.com - generator kolorów, kody i numery, nazwy i wzorniki, zestawienia, podgląd
• dobierz kolor - do  swojej urody
• ColorAcademy 
• Pink Tones - nazwy i numery odcieni koloru różowego

PRZEKRÓJ TEMATÓW

Julia Vaughn Black - 334 tablice - różne tematy - dobry smak
Bioart Michał Brzeziński - blog

Wolna kultura - Andrzej Wilowski - ARTWAKAT

Andrzej Wilowski
Wolna kultura

Spore zamieszanie wywołał Lawrence Lessig książką „Wolna kultura”.[i] Amerykański prawnik, który przez lata zajmował się problematyką ochrony praw autorskich, w swojej książce dochodzi do szokującej konstatacji, mianowicie, że nadmiernie restrykcyjne i wydłużone w czasie działanie przepisów ochronnych w zakresie prawa autorskiego nie sprzyja swobodnej wymianie dóbr kultury i co za tym idzie, jej rozwojowi. Żeby lepiej zrozumieć tą tezę, trzeba by się cofnąć do początków wprowadzania regulacji w tym zakresie. Początkowo opublikowanie jakiegoś dzieła automatycznie oznaczało prawo wszystkich zainteresowanych do dalszego jego rozpowszechniania. Wypłacane honoraria czy umowy na druk dzieł miały charakter prawa obyczajowego i od dobrej woli stron zależało, w jakiej formie i wysokości wynagrodzenie było wypłacane autorowi. Podobnie rzecz się miała z utworami muzycznymi, to znaczy najczęściej powstawały na czyjeś zamówienie i od mecenasa, który prace artysty opłacił, zależało, komu i w jakiej formie udostępni nuty. Kompozytorzy pisali na zamówienia okolicznościowe i czasem w ramach otwartych kontraktów swobodnie wytyczających zakres i wielkość prac. Pierwsi wydawcy we współczesnym rozumieniu tego pojęcia zaczęli działać w wieku XVIII. Posiadacze archiwalnych rękopisów zorientowali się, że udzielenie zgody na ich powielenie i druk może być źródłem poważnych dochodów. > czytaj dalej

źródło: artwakat

SZTUKA W EPOCE POSTARTYSTYCZNEJ

Jerzy Ludwiński

Rozwój sztuki jest zjawiskiem ciągłym. Tym nie mniej zdarzają się w nim sytuacje przełomowe. rewolucyjne. Chciałbym zaproponować czwarty przełom w rozwoju sztuki, który zaznaczył się na przestrzeni lat sześćdziesiątych naszego stulecia. Strukturę tej rewolucji, gdyby można było ją uporządkować, chociaż jest to zabieg bardzo ryzykowny i skazany na niepowodzenie, ukształtowały dwie podstawowe grupy zjawisk artystycznych. Do pierwszej możnaby zaliczyć, zjawiska, które wyrosły z tendencji określonych mianem sztuki destruktywnej. Byłyby to różnego rodzaju działania - activité, happening, event, sztuka efemeryczna. Druga grupa zjawisk bierze swój początek częściowo w tym, co dawniej określano nurtem konstruktywnym. Byłyby to różnego rodzaju poszukiwania wizualne - świetlne, kinetyczne, byłyby to także zjawiska takie jak: environment, rozmaite labirynty, rozwój multipli, minimal-art, tendencje zerowe.  [ >> POKAZ]

ZACHWYT DEKRETOWANY

Naturę współczesnego kryzysu myśli estetycznej nietrudno jest określić. Wynika on z rozbieżności między ową myślą a rzeczywistością, czyli sferą zjawisk zwanych potocznie artystycznymi, z nieprzystawania dawno wypracowanych i wciąż szeroko używanych pojęć estetyki do tej rzeczywistości, z pogłębiającej się wciąż różnicy między zakresami przedmiotowymi estetyki i współczesnej sztuki. Znacznie więcej trudności sprawia natomiast lokalizacja historyczna tego kryzysu. Trudno mianowicie orzec, czy zaczął się on dopiero kilkadziesiąt lat temu, wraz z ekspansją awangard artystycznych z jednej strony, a kultury masowej z drugiej – czy też znacznie wcześniej: wtedy, gdy estetyka filozoficzna obejmowała jeszcze swymi pojęciami i dociekaniami cały uznany zakres zjawisk artystycznych. Witold Kalinowski, ZACHWYT DEKRETOWANY

12 punktów sztuki kontekstualnej

1

Nie istnieją przedmioty pozbawione znaczeń i nie istnieją znaczenia pozbawione przedmiotów, jeden i ten sam przedmiot może mieć różne znaczenia w różnych kodach; jedno i to samo znaczenie można przypisać różnym przedmiotom. Prowadzi to do dwóch rodzajów wieloznaczności:
1. wieloznaczności przedmiotów mających to samo znacznie
11. wieloznaczności znaczeń mających ten sam przedmiot.
W określonym kontekście tylko jedno ze znaczeń przyjmujemy za prawdziwe. Kryterium wyboru jest kryterium prawdy.

2
Jan Świdziński, 12 punktów sztuki kontekstualnej

UCIECZKA W METASZTUKĘ

Pogłębiający się ciągle proces intelektualizacji oraz instytucjonalizacji sztuki współczesnej doprowadził w drugiej połowie dwudziestego wieku do powstania jej nowej mutacji, którą można określić mianem metasztuki. Chociaż ugruntowane w artystycznych faktach, rozróżnienie między obszarem sztuki i metasztuki nie jest łatwe, bowiem przedstawiciele tej drugiej starają się zatrzeć demarkacyjną linię podziału. Autor przedstawia własną propozycję takiego rozróżnienia oraz uzasadniające je kryteria. Jerzy Hanusek, Estetyka i Krytyka, 6 (1/2004)

Ludzki mózg posiada naturalną wrażliwość na harmonijne proporcje.

Ludzki mózg posiada naturalną wrażliwość na harmonijne proporcje dzieł sztuki - dowodzą badania prowadzone przy użyciu rezonansu magnetycznego. O istniejącej w naszym mózgu biologicznej podstawie odczuwania piękna piszą włoscy neurolodzy na łamach pisma "Public Library of Science". Piękno ukryte w mózgu, wp.pl

Ja: "Ludzki mózg posiada naturalną wrażliwość na harmonijne proporcje" - dotąd zgoda.

Kultura a cywilizacja.

Jeśli kulturę rozumiemy jako całokształt materialnego i niematerialnego dorobku ludzkości, wówczas pojęcie dobra kultury obejmuje zarówno rzeczy i usługi, jak i dobra niematerialne, a także zachowania, zjawiska etyczne itd. Dobra kultury dzieli się na: dobra instrumentalne (pośrednie), stanowiące środki do osiągnięcia innych dóbr i dobra autoteliczne (bezpośrednie), będące celem samym w sobie. Jedno i to samo dobro w różnych sytuacjach może spełniać funkcję raz dobra instrumentalnego, a raz autotelicznego (np. wykształcenie może być celem samym w sobie, a może być również środkiem do osiągnięcia innych celów). Kultura a cywilizacja, www.eszkola.pl

Prawda, dobro, piękno

Jerzy Prokopiuk: (...) jeżeli np. definiujemy czyste człowieczeństwo, to wiemy, że ma ono ileś cech, które człowiek posiada i które dzielimy ze światem zwierząt, roślin i minerałów. Ale chciałbym zapytać, czym jest czyste człowieczeństwo. I w moim rozumieniu czyste człowieczeństwo to jest zdolność, chociażby minimalna, ale jakaś musi być, do bezinteresownego szukania prawdy, prawdy dla niej samej, i bezinteresownego czynienia dobra, też dobra dla niego samego. Ale wiemy, że w starym platońskim układzie mamy trzy wartości: dobro, prawdę i piękno. www.gnosis.art.pl, Wywiad z Jerzym Prokopiukiem,rozmawiają Piotr Lewicz i Kamil Niedzielski, Wywiad ukazał się w drugim numerze z 2008 roku kwartalnika internetowego „Nowe Pismo”

Intelektualizm estetyczny jako estetyka rekonstrukcji poznawczych aspiracji dzieł sztuki.

Estetyka winna zatem nie tylko formułować bądź rozpoznawać kanony piękna, opisywać konwencje artystyczne oraz charakterystyczne dla nich konwencje przedstawień i jakości estetyczne dzieł z nich się wyłaniających; nie tylko wyjaśniać naturę doznania estetycznego przedmiotów pięknych, lecz także rekonstruować poznawcze aspiracje dzieł sztuki i oferować taką estetyczną dyskursywność, która wypowiadałaby przedmiot poznania, jaki jest sugerowany poznawczym roszczeniem dzieła sztuki. NOWA KRYTYKA, Jarosław Barański, Intelektualizm estetyczny, 16 lipca 2005